อย่างไรก็ตาม แม้หลายเรื่องจะหายไปจากความทรงจำ แต่กลับมีเรื่องหนึ่งที่ยังคงชัดเจนอยู่เสมอ
นั่นคือความทรงจำเกี่ยวกับลูกชาย
ในอดีต ลูกชายชอบรับประทานผักดองที่พ่อทำให้เป็นพิเศษ ทุกครั้งที่กลับบ้าน ทั้งสองมักนั่งรับประทานอาหารร่วมกันอย่างมีความสุข
เวลาผ่านไป ลูกชายต้องเดินทางไปทำงานต่างเมือง ชีวิตที่เร่งรีบทำให้การกลับบ้านเกิดขึ้นน้อยลงเรื่อย ๆ
แต่สำหรับคุณตา เวลาราวกับหยุดนิ่งอยู่ในช่วงวันเหล่านั้น
เขายังคงเชื่อว่าลูกจะกลับมาที่บ้านในไม่ช้า
และเมื่อคิดว่าลูกกำลังจะกลับมา เขาก็เริ่มทำผักดองเหมือนเดิม
หากรู้สึกว่ารสชาติยังไม่ถูกใจ เขาจะออกไปซื้อเกลือเพิ่ม
เมื่อจำไม่ได้ว่าซื้อมาแล้ว เขาก็ซื้อใหม่อีกครั้ง
วงจรนี้ดำเนินต่อเนื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกลายเป็นเกลือเกือบ 900 ซองภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือน
สำหรับคนทั่วไป มันอาจเป็นเพียงกองเกลือจำนวนมาก
แต่สำหรับพ่อคนหนึ่ง มันคือสัญลักษณ์ของการรอคอย และความหวังที่ไม่เคยหายไปจากหัวใจ