Chapter 3: หนึ่งปีแห่งความเหน็ดเหนื่อย ลูกสาวคนเล็กทำทุกอย่างเพื่อพ่อ
นับจากวันที่ฉันตัดสินใจช่วยพ่อ ชีวิตประจำวันก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ฉันเริ่มมองหาโอกาสทำงานเพิ่ม เพราะรู้ว่ารายได้จากงานประจำเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายในบ้านและการทยอยส่งเงินให้พ่อ
ตอนเช้าฉันตื่นตั้งแต่ตีห้า เตรียมอาหารให้ครอบครัว ก่อนออกไปทำงานตามปกติ เมื่อเลิกงานจากที่แรก ฉันก็รีบเดินทางไปทำงานอีกแห่งหนึ่ง บางวันกว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบเที่ยงคืน
นอกจากนั้น ฉันยังเริ่มขายสินค้าทางออนไลน์ในเวลาว่าง ต้องตอบข้อความลูกค้า ตรวจสอบคำสั่งซื้อ แพ็กสินค้า และจัดการเรื่องส่งของด้วยตัวเอง
บางคืนฉันแทบไม่มีเวลาได้นั่งพักอย่างจริงจัง แต่ทุกครั้งที่รู้สึกเหนื่อย ฉันจะนึกถึงภาพพ่อที่นั่งก้มหน้าอยู่หน้าโต๊ะในวันนั้น และเตือนตัวเองว่าฉันไม่อยากให้เขาต้องเผชิญกับความกังวลเพียงลำพัง
อย่างไรก็ตาม การช่วยเหลือพ่อไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่รู้สึกหนักใจ บางครั้งฉันก็แอบคิดถึงเงินเก็บที่ถอนออกมา คิดถึงอนาคตด้านการศึกษาของลูกสาว และสงสัยว่าตัวเองจะสามารถรับผิดชอบทุกอย่างได้นานแค่ไหน
สามีสังเกตเห็นว่าฉันเหนื่อยมากขึ้น เขาพยายามแบ่งเบางานบ้านและเสนอจะช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย ฉันซาบซึ้งในความห่วงใยของเขา แต่ก็ไม่อยากให้ครอบครัวเล็ก ๆ ของเราต้องเดือดร้อนเพราะปัญหาที่เกิดขึ้นในครอบครัวเดิมของฉัน
เราจึงพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมา และตกลงว่าจะช่วยกันวางแผนรายรับรายจ่าย ฉันรับความช่วยเหลือจากสามีในส่วนที่จำเป็น ขณะเดียวกันก็พยายามไม่ใช้เงินเกินกำลังของครอบครัว
ทุกเดือน ฉันส่งเงินให้พ่อและโทรศัพท์ไปถามสารทุกข์สุกดิบเสมอ พ่อมักถามว่าฉันทำงานหนักเกินไปหรือไม่ และเตือนให้ฉันพักผ่อนบ้าง ฉันตอบกลับไปว่าทุกอย่างยังเรียบร้อยดี แม้ความจริงจะมีหลายวันที่ฉันเหนื่อยจนไม่อยากพูดกับใคร
ตลอดเวลานั้น ฉันไม่ได้โทรไปตำหนิพี่ชายทั้งสาม แม้บางครั้งจะรู้สึกน้อยใจที่พวกเขาไม่กลับมาดูแลพ่อ แต่ฉันก็เข้าใจว่าทุกคนมีชีวิตและภาระของตัวเอง
ถึงอย่างนั้น ฉันยังอดสงสัยไม่ได้ว่าพี่ชายเคยคิดถึงความรู้สึกของพ่อบ้างหรือไม่ พ่อเป็นคนที่ทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูลูกทั้งสี่มาตลอดชีวิต เมื่อถึงวันที่เขาต้องการความช่วยเหลือกลับไม่มีใครยื่นมือเข้ามา
เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ หนึ่งปีเต็ม ฉันยังคงทำงานตามตารางเดิมและทยอยส่งเงินให้พ่อ แม้จะไม่สามารถชำระภาระทั้งหมดได้ในทันที แต่ฉันก็พยายามอย่างดีที่สุด
เมื่อถึงวันครบรอบการจากไปของแม่ พ่อโทรศัพท์มาบอกว่าอยากให้ลูกทุกคนกลับบ้านเพื่อรับประทานอาหารร่วมกันและพูดคุยเรื่องสำคัญอีกครั้ง
ฉันหวังว่าครั้งนี้พี่ชายทั้งสามจะกลับมา อย่างน้อยก็เพื่อระลึกถึงแม่และให้พ่อรู้สึกว่าครอบครัวยังอยู่พร้อมหน้า
แต่เมื่อฉันโทรศัพท์ไปถามพี่ชายแต่ละคน คำตอบที่ได้รับกลับทำให้ฉันผิดหวังอีกครั้ง
ไม่มีใครสะดวกกลับบ้าน
สุดท้ายจึงมีเพียงฉันกับสามีที่เดินทางไปหาพ่อ โดยไม่รู้เลยว่าการพบกันครั้งนี้จะกลายเป็นวันที่ฉันจดจำไปตลอดชีวิต
