Chapter 4: พ่อเปิดสมุดบัญชี เผยความจริงที่ทำให้ลูกสาวพูดไม่ออก
เมื่อฉันกับสามีเดินทางถึงบ้าน พ่อกำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัว บนโต๊ะมีอาหารหลายอย่างที่แม่เคยชอบทำให้พวกเรารับประทานในวันสำคัญ
ฉันช่วยพ่อจัดจานอาหาร ส่วนสามีก็นั่งพูดคุยกับพ่อเรื่องสวนและสุขภาพ เราพยายามทำให้บรรยากาศในบ้านอบอุ่นที่สุด แม้จะรู้ว่าพ่อคงผิดหวังที่ลูกชายทั้งสามไม่ได้กลับมา
หลังรับประทานอาหารเสร็จ พ่อไม่ได้รีบเก็บจานเหมือนทุกครั้ง เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องนอน ก่อนกลับออกมาพร้อมสมุดบัญชีเงินฝากและเอกสารหลายแผ่น
เขาวางทุกอย่างลงตรงหน้าฉัน แล้วบอกให้ฉันเปิดดูด้วยตัวเอง
ตอนแรกฉันคิดว่าพ่ออาจต้องการแจ้งความคืบหน้าเกี่ยวกับหนี้สินที่ฉันช่วยรับผิดชอบมาตลอดหนึ่งปี แต่เมื่อเปิดสมุดบัญชีและเห็นยอดเงินที่ปรากฏอยู่ ฉันกลับนิ่งไปทันที
เงินฝากในบัญชีมีจำนวนมากกว่าที่ฉันเคยจินตนาการไว้หลายเท่า พ่อยังนำเงินสดที่เก็บเอาไว้มาวางตรงหน้าอีกด้วย
ฉันหันไปมองพ่อด้วยความสับสน ไม่เข้าใจว่าเงินจำนวนนี้มาจากไหน และเหตุใดพ่อจึงไม่เคยพูดถึงมันมาก่อน
พ่อมองหน้าฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า
“เงินในบัญชีส่วนหนึ่งมาจากการขายที่ดินและเงินที่พ่อเก็บสะสมมาตลอดชีวิต ส่วนเงินที่ลูกส่งให้พ่อทุกเดือน พ่อก็เก็บเอาไว้ทั้งหมด ไม่เคยนำไปใช้เลยแม้แต่บาทเดียว”
ฉันรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ฉันพยายามทำงานจนแทบไม่มีเวลาพัก ต้องลดค่าใช้จ่ายของตัวเอง และเลื่อนแผนสำคัญหลายอย่างออกไป เพราะเชื่อว่าพ่อกำลังเผชิญกับภาระทางการเงินที่หนักหนา
ฉันมองเงินตรงหน้า แล้วหันกลับไปมองพ่อด้วยความไม่เข้าใจ
“ถ้าอย่างนั้น หนี้ที่พ่อบอกพวกเราวันนั้นคืออะไรคะ?”
พ่อก้มหน้าลงก่อนจะตอบคำถามที่ฉันรอคอย
“ความจริงแล้ว พ่อไม่ได้มีหนี้สินจำนวน 1.3 ล้านบาทอย่างที่บอกลูก ๆ กระดาษแผ่นนั้นเป็นสิ่งที่พ่อเตรียมขึ้นมาเอง พ่ออยากรู้ว่าเมื่อต้องเผชิญกับปัญหา ลูกแต่ละคนจะตอบสนองอย่างไร”
ฉันแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
พ่ออธิบายต่อว่า เมื่ออายุมากขึ้น เขาเริ่มคิดถึงอนาคตและการแบ่งทรัพย์สินที่สะสมมาตลอดชีวิต เขาอยากรู้ว่าลูก ๆ จะให้ความสำคัญกับความเป็นอยู่ของเขามากน้อยเพียงใด หากวันหนึ่งเขาไม่ได้มีทรัพย์สินให้พึ่งพาอีกต่อไป
พ่อไม่คิดว่าลูกชายทั้งสามจะปฏิเสธอย่างรวดเร็วเช่นนั้น และยิ่งไม่คิดว่าลูกสาวคนเล็กซึ่งเคยถูกมองข้ามในหลายเรื่อง จะเป็นคนเดียวที่ยอมรับภาระทั้งหมด
“พ่อรู้แล้วว่าพ่อเคยทำผิด ลูกเป็นลูกสาว แต่กลับเป็นคนที่ดูแลพ่อมากที่สุด พ่อขอโทษที่ทำให้ลูกต้องเหนื่อยขนาดนี้”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว