“คุณปู่ทำพินัยกรรมไว้หรือยัง?”

ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

แม่รีบพูดว่า

“แม่แค่เป็นห่วงเรื่องทรัพย์สินของคุณปู่ อยากรู้ว่าทุกอย่างจะจัดการอย่างไร”

ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่น้ำตายังไหล

พวกเขาไม่ได้กลับมาเพราะคิดถึงฉัน

พวกเขากลับมาเพราะมรดก

หลังจากงานศพจบลง พ่อแม่เริ่มถามฉันเกี่ยวกับบ้าน ที่ดิน และบัญชีต่าง ๆ ของคุณปู่ พวกเขาพยายามทำเหมือนตัวเองยังเป็นพ่อแม่ของฉัน และบอกว่าทรัพย์สินของคุณปู่ควรแบ่งให้ลูกหลานทุกคนอย่างยุติธรรม

แต่พวกเขาไม่รู้สิ่งหนึ่ง

ก่อนเสียชีวิต คุณปู่เรียกฉันไปคุยเป็นการส่วนตัว

เขาบอกว่ามีบางอย่างที่เขาต้องการให้ฉันรู้

และเขาทิ้งเอกสารชุดหนึ่งไว้กับทนาย

เอกสารที่ฉันยังไม่เคยเปิดดู

จนกระทั่งวันอ่านพินัยกรรมมาถึง

พ่อกับแม่ของฉันนั่งอยู่ตรงข้ามฉันด้วยสีหน้ามั่นใจ

พวกเขาคิดว่าตัวเองกำลังจะได้รับส่วนแบ่งจากทุกสิ่งที่คุณปู่สร้างมาตลอดชีวิต

แต่เมื่อทนายเปิดเอกสารและเริ่มอ่านประโยคแรก สีหน้าของพ่อก็เปลี่ยนไปทันที

เพราะชื่อที่ปรากฏอยู่ในพินัยกรรมไม่ใช่ชื่อของเขา

และไม่ใช่ชื่อของแม่

แต่เป็นชื่อของฉัน

“ทรัพย์สินทั้งหมดของข้าพเจ้า ให้ตกเป็นของหลานสาวของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว...”

แม่ลุกขึ้นทันที

“ไม่จริง! เขาจะทำแบบนี้ไม่ได้!”

ฉันนั่งนิ่งและกำมือแน่น

เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นพ่อแม่กลัว

ไม่ใช่กลัวว่าจะเสียลูกสาว

แต่กลัวว่าจะเสียเงิน

จากนั้นทนายก็หยิบเอกสารอีกฉบับออกมา

เขามองมาที่ฉันก่อนพูดว่า

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่คุณปู่ต้องการให้คุณทราบ”

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท

ฉันมองเอกสารในมือของเขา และเริ่มรู้สึกว่าคุณปู่อาจไม่ได้ทิ้งเพียงมรดกไว้ให้ฉัน

แต่เขาอาจทิ้งความจริงบางอย่างเกี่ยวกับเหตุผลที่พ่อแม่ทอดทิ้งฉันเมื่ออายุ 16 ปีไว้ด้วย

และความจริงนั้นอาจเป็นสิ่งที่พวกเขากลัวมาตลอด...

เพราะบางที วันที่พวกเขากลับมาเพื่อเอามรดก อาจเป็นวันที่ความลับทั้งหมดของครอบครัวกำลังจะถูกเปิดเผย